کاش مثل گذشته دختران خود را زنده به گور میکرديم!
ناصر الماسيان: ما عادت کردهایم علامت تعجب را در پایان عبارت قرار دهیم. مطالبی که در ادامه بحث خواهد آمد از آن مطالبی است که بایستي علامت تعجب را در ابتدای آن گذاشت. وقتی به مقایسه کشورمان با کشورهای هم ردیف میپردازیم گذشته از تفاوت بسیار زیاد در مسایل اقتصادی، اجتماعی، سیاسی نکته بسیار جالب دیگر، تفاوت عظیم در دیدگاه تربیتی است.
وقتی سخن به میان میآید انتظار میرود اغلب هموطنانمان که افتخار پيروي از مکتب ائمه را دارند در بکار گیری آداب اسلامی گوی سبقت از همدیگر بربایند چرا که به قول خودشان با داشتن کتابهای تربیتی فراوان، باید حرف زیادی برای گفتن داشته باشند. ولی آن ادعاها کجایند؟ در مسایل تربیتی، وقتی روابط فردی میان والدين و فرزندان به خصوص دختران را بررسی میکنیم به نکته تامل برانگيزي بر میخوریم و آن سهم صفر دختران در خانوادههاست. با این عبارت ياد جملهي يکي از دختران همکلاسیام افتادم که ميگفت: "به خدا دوست داشتم با آن پارچه کهنه که مجسمه گلی طاقچه را تمیز میکنند بر سر و صورت من هم دستی میکشیدند، ولی مثل اینکه ارزش ما خیلی خیلی کم است."
نتیجهی این نوع نگرش چیست؟ خیلی روشن است، دختران جامعه ما در برابر مسایل اصلی زندگی، احساسی و عاطفی برخورد میکنند و به جای تفکر عقلانی با بیتی از حافظ زندگیشان را رقم میزنند. درست است که مهمترين عامل در گسترش فساد، فقر مالی است ولی بدون شک، فقر تربیتی عاملي به مراتب فراتر از فقر مالي است. عاملي که کلید خانه فساد محسوب میشود.
کشور ما از جمله کشورهای نادر دنیاست که در آن مراکزي براي آموزش خانوادهها وجود ندارد. شاید اگر با زنجیر،دست و پای دخترانمان را میبستیم ودر سفرهی پر از خار رها میکردیم بهتر بود از اینکه دخترانمان زندگیشان را با احساس رقم ميزدند. کاش مثل گذشته این دختران را زنده بگور میکرديم تا لااقل هنگام دفن به فکرشان میافتاديم.
متاسفانه تنها تصویری که در جامعه ما بخصوص در منطقه ما از دختران به نمايش در ميآيد قاب عکس حقارت است که پدران و مادران، به زیبایی آن را تزئین کردهاند.
همیشه بدانيم که بیماری، تنها سرماخوردگی یا سرطان نیست. در جامعه ما بیماریهای زیادی وجود دارد که خیلی ساده از کنارشان میگذریم. مگر حکم بیماری،جز نابودی انسان چیز دیگری است. شاید عامل بیماری مذکور به جای ویروس، خود ما پدران و مادران ناآگاه باشيم. بیایید به پدر و مادر بودن خود به خصوص در مورد دخترانمان بیشتر بها دهیم. مگر رسالت آفرینش ما جز این است؟ وگرنه شاید فردا پس فردا یکی از قربانیهای این بيتوجهي دختر نازنین ما باشد.
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم آبان 1387ساعت 20:43 توسط R-E-Z-A .P
|
بوی نان خاله خاتون
بگذار از نام بلندت باز بنویسم
از تو برای دیگران یک راز بنویسم
از تو، تویی که سرزمین سربدارانی
از شوکتت مانند یک سرباز بنویسم
بگذار تا خون، در جان من جاریست
از ورزقان و مردم سرافراز بنویسم
سرزمین زیبای ورزقان در دل خویش هنرمندانی دارد که با بغضي کال و خاطراتي خسته و آثاری زیبا زیر بارانیترین درخت احساس به انتظار روییدن، نغمهسرایی میکنند.
ابراهیم رزمی فرزند دیگری از فرزندان این دیار است که نوشتههایش و داستان غزلهایش از کوچههای ورزقان و روستاهای اطرافش جان میگیرد. او که جوانی خویش را در پس نوشتههای خویش جا میگذارد در کنار تدریس شروع به نوشتن مقالات، داستان و شعر در ادبیات کودکان کرده و در مسابقات و جشنوارههای بینالمللی برگ زرینی بر لوح افتخارات این دیار افزوده است. رزمی واژه واژهی نوشتههایش را در کورهی دل میسوزاند و امانتداری کلمات را به جان میخرد تا نهانخانهی دل کودکانی راکه سرد و بیروح است گرم کند.
او احساس کودکان را در نوشتههایش قاب میبندد و طولانیترین سجدهی اندوه را به اندازه و بلندای شبهای یلدا تعریف میکند. او در نوشتن از کودکان سبکی برگزیده که در آن سبک، دلتنگی بچهها را به تصویر میکشد، بچههایی که دردشان را کمتر کسی توان توصیف و نوشتن دارد.
در نوشتههای او پیداست که باز دلش در کوچههای خاطرهانگیز ورزقان است و این را میتوان از آثارش احساس کرد. وقتی مادر بزرگش قصههایی از دیار ورزقان روستای زنگآباد برایش میگفت این حس در وجودش زنده میشد که آری قصه هم میتواند التیام درد باشد قصهای که روایتگر تحمل سختی و دردهاست.شاید پرسیدن از کسی که بارها و بارها در شعر و قصههایش ملموس است چندان لازم نیست زیرا کسانی که علاقهای به ادبیات و هنر کودکان دارند با او آشنایند. عموی او محسن رزمی که از هنرمندان بنام و نوازندگان نامي ایران و ادبیات عاشیقلار و سفیر فرهنگ و ادبیات این سرزمین در خیلی کشورها بوده در گرایش او به ادبیات و فرهنگ و هنر نقش موثری داشته است. او داستان و شعرهایش را حاصل تلاش عمر خویش میداند. او بارها و بارها منکر تاثیر طبیعت بر ذوق شاعرانهی خویش نیست هرچند که معتقد است تمام محیط بر شعر اثر دارد و آن هم اگر محیطی چون ورزقان باشد. اکنون خوشهای از نوشتههای او را در مورد ورزقان بخوانید:
زیبایی ورزقان با پاییز دلانگیز و برگهای الوانش، رازی بزرگ در دل دارد که گردشگران را بسوی خود فرا میخواند.
اینجا سرزمین آب است با آسمان آبی. اینجا درختان و درختچهها هم به این طبیعت خو کردهاند. اینجا طبیعت چون مردمش دست در دست هم، دست به شانهی هم میزنند تا یکدیگر را محکم نگه دارند.
وقتی در سرزمین زیباییها در کنار تنور مینشینم چشم به شعلههای آتش میدوزم، آتشی که با رقص خویش بیهیچ تمنایی پر میکشند. ناگهان دلم میگیرد با خود میگویم اي کاش این هیمههای خشک زبان داشتند و با من سخن میگفتند و از جور تبر بر پیکرهی وجودشان شکوه میکردند، اما گویی سکوت بر قامتشان زیبندهتر از فریاد میآید و من میمانم و قصهی سکوت.
در کنار رودخانههای جاری این سرزمین وقتی گام بر میدارم زلالی و صافی را چون مردمان مهربانش در چشمههاي جاريش میبینم. اینجا آسمان بر روی رودها لبخند میزند، چون لبخند مردی کشاورز بر مهمان تازه رسیده.
هوای اینجا سرد است و من به هوای این سرزمین عادت نکردهام.احساس سردی میکنم. آتش میافروزم.آتش دستهایم رامیسوزاند. ناگهان به یاد میآورم سرخی و تب را در گونهی کودکی در روستای دور افتاده که از سوزش سرما و تب و لرز، خود را به مادر چسبیده است و مادر خود را به دشت و دمن زده تا دست رد به سینهی اطبا زند و داروی درمان کودکش را از دل طبیعت ورزقان بچیند.
اینجا از جلوی دیدگانم دختری کوچک با لباس مدرسه، پردهی سردی هوا را میشکافد، او دوان دوان به سوی مدرسه میرود. زمین، پای کوچک او را میگیرد و به گِل مینشاند. لباس وکیفاش گلي میشود. به روی خود نمیآورد. خاکی بودن مرام مردم ورزقان است. مداد رنگیاش در قبال الوانی طبیعت رنگ میبازد. از زمین که بر میخیزد بیهیچ توجهی راه در پیش میگیرد بدون اینکه نظری بر اطراف کند نگاه دیگران و نامحرمان را سنگینتر از کیف خیس میداند. او، هیبتِ نجابت و پاکی و سربلندی است. دختر ورزقان باحیا و باوقار است.
وقتی با کودکان حرف میزنی چشمهایش حرف میزند. نگاه شیرین کودکان این سرزمین شیرینترین نگاه دنیاست و کلماتشان، شیواترین کلمات. معصومیت در چشم بچههاي اين سرزمين نهفته است،بچههایی که به وسعت دنیا حرفي براي گفتن دارند. وقتی مقابلم میایستد در مقام احترام تمام حرفهای دنیا بر سرم آوار میشود تا کلمهای برای بزرگواری این کودکان بنویسم. به احترامش بر میخیزم و او هم چون کوههایش پا برجا میماند و من وقتی دستش را توی دستم میگیرم مردانگی را در چشمهای کوچک آن در مییابم. اشکها پشت چشمهایم لمبر میزند. میفهمم که آری فاصلهی زیادی است تا مردی و مردانگی. و مردی زودرس به سراغ کودکان این دیار میآید، چون کار کردن را جوهرهی مردانگی میشمارند.
پاییز و بهار و زمستان این سرزمین دیدنی است. هر زمان که در گذر از جاده به سرزمین ورزقان نگاه میکنم نسیم دلکش، دستان پر مهر خود را بر سیمای طبیعت میکشد و با وزش خود گیسوان رنگین درختان را شانه میزند و مردم در طبیعت بکر سیر میکنند و در گردونهی زمان سرود عشق و عاشقی و بایاتی و دلبستگی و ماندن در سرزمین مادری را میسرایندو وقتی سیب سرخی ازمیوهی دل زمین خویش گاز میزنند از بوی دلانگیزش مدهوش میشوند.
آری این سرزمین آنقدر زیباست که من دوست دارم وقتی از خواب بر میخیزم به کودکان این سرزمین سلام کنم، کودکانی که احساس مرا میفهمند و چنان سادهاند که از در و دیوار دلشان همواره پیچک عاطفه میبارد. دوست دارم در کنار رودهای جاری ورزقان بایستم و به بزرگواری و عظمت مردم آن ديار بنگرم. دوست دارم میان مردم ورزقان یک دل از دلهای فیروزهای آنان را برای همیشه چون نگینی نزد خود نگه دارم و در رویای کاغذی خویش مردان و زنان سختکوش و از کوچ عشایر و از گلههای عشایر و از سادگی چادرشان نقاشی کنم.
وقتی از عشایر مینویسم ناگه دلم روانهی محل اتراق مردان و زنان سختکوش میشود که در ساده زيستي هیچ کسی به پای آنان نمیرسد. در سپيده دم زیبا، وقتي در دامنههای ورزقان گام بر میدارم، نسیم ملایمی را احساس میکنم که این نسیم، گیسوان بید را شانه میزند و گهوارهی، غنچههای نوشکفته را آرام آرام تکان میدهد در بدرقهی کودکی، مادری را میبینم که دل نگران است، سیمای مادر، چون گلي هست که شبنمی روی آن میرقصد. با خود میگویم این نشانهی چیست؟ یادم میآید که این شبنم نشانی از نیایش شبانهی اوست که در زلال اخلاص وضو گرفته و رو به قبلهی ایمان نماز عشق خوانده و بر خاک بندگی سر سایيده که خدایا موسم رویش جوانههای سبز این سرزمین از گزند آفت ایمناش دار.
در بدو ورودم همینکه از دروازه شهر وارد تبريز میشوم احساس میکنم شهر، در قبال زيبايي طبيعت ورزقان رنگ باخته است و کسی چشم به راه من نیست. آرزو میکنم ای کاش در بقچهی روستائیان جا میگرفتم تا هر روز در رفت و آمد آنان سری هم به سرزمین اجدادی خویش میزدم، سرزمینی که با پایافزار عشق صحرا صحرا جلوههای طبیعی و ویژه دارد و انبوه تماشایش در هیچ دیدگانی آرام نمیگیرد. در آستانهی ورودی شهر چشمی به دروازهی شهر نیست. کسی بر تو خوشآمد نمیگوید. بوی جادویی نان، بوی تنور داغ و صدای خاله خاتون نمیآید. هر کس برای خویش شعبده بازاری بنا نهاده و رهآورد این زندگی ماشینی، تلاش از صبح تا شب برای زندگی چشم هم چشمی است. اما من هنوز دوست دارم سادگي روستا و روستائيان را.
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم آبان 1387ساعت 18:57 توسط R-E-Z-A .P
|
نقدی بر مصاحبهی نمایندهی سابق مردم ورزقان و خاروانا در مجلس:
حقیقت، هیچوقت پنهان نمیماند
اخیراً آقای گلمحمد الیاسی نمایندهی سابق مردم ورزقان و خاروانا در مجلس شورای اسلامی مصاحبهای با هفتهنامهی کوشا انجام داده است که حاوی مطالب جالب و تاملبرانگیز فراوانی است. وی در این مصاحبه بارها و بارها تلاش کرده تا خود را در روند انتخابات مجلس هشتم در حوزهی انتخابیهی ورزقان و خاروانا بیطرف جلوه داده و علت اصلی ابطال انتخابات ورزقان را صرفاً به گردن خرید آرا بیندازد.
در این نوشته سعی خواهد شد پاسخی اجمالی به برخی از سخنان وی داده شود:
آقای الیاسی در پاسخ به سوال خبرنگار کوشا در خصوص علت ابطال انتخابات ورزقان گفته است: "ابطال انتخابات آنگونه که بعضیها بعنوان خوراک افکار عمومی آگاهانه مطرح میسازند تا مردم را از واقعیتهای موجود دور نگهدارند. مردم به اصل موضوع فکر نکنند نیست." ولی مشخص نیست برخیها چگونه میتوانند مردمی را که در بطن ماجرای انتخابات ورزقان حضور داشتهاند از واقعیتها دور نگهدارند. مگر نه این است که زمانی میتوان حقایق را معکوس و وارونه جلوه داد که مردم خود در صحنه و محل وقوع حادثه حضور نداشته باشند به عبارتی دیگر از عدم حضور مردم در متن وقایع به نفع خود بهره برد؟
وی آنگاه پای شورای محترم نگهبان را به میان کشیده و گفته "قطعاً فقهای محترم و حقوقدانان شورای نگهبان دارای آن خصوصیات نیستند که به خاطر رضایت حال هرکس و یا کسانی در این دنیا، آخرت خود را به خطر بیاندازند." اولاً همه در این امر متفقالنظرند و به شورای محترم نگهبان اطمینان دارند، اما سوال اینجاست مگر چه کسی ادعا کرده که ابطال انتخابات ورزقان از سوی شورای نگهبان به خاطر لحاظ رضایت حال کس و کسانی بوده است؟ بدون شک تاکنون کسی چنین ادعایی نکرده و عبارت فوق نیز ساخته و پرداختهی ذهن مشوش خود آقای الیاسی است تا از این طریق دهان منتقدان خود را ببندد. در ثانی به گفتهی خود آقای الیاسی "شورای نگهبان بنابر اسنادی که از طرف شاکیان و در بررسیهای مواردی که از طرف مردم تحویل آنها گردیده بود انتخابات را ابطال کرده است" بنابراین سوال دیگری در همین جا مطرح میشود که شاکیان چه کسانی بودند؟ مگر شاکیان همان رقبای کاندیدای پیروز نبودند؟ مگر شاکیان همان هایی نبودند که خود بیشترین سهم را در تخلفات صورت گرفته در انتخابات داشتند؟ در ضمن چه کسی گفته که آقای الیاسی جزو شاکیان بوده است؟ آیا بیان این قبیل جملات مصداق ضربالمثل "از کوزه همان تراود که در اوست" نیست؟ آیا اظهارات فوق آقای الیاسی که بطور ناخودآگاه از زبانش بیرون پریده است ازافکار و امیال باطنی وی نشأت نگرفته است؟
آقای الیاسی در ادامه افزوده: "بنده از زمان ثبتنام تا ابطال انتخابات ... هرگز به منطقه مراجعه نکردهام." البته عدم مراجعه و سرکشی وی به حوزهی انتخابیهی خود، از پاییز گذشته، واقعیتی است که همه بدان واقفاند و آقای الياسی نیز خود بدان اذعان مینماید، اما مطمئناً دلیل اصلی این عدم مراجعه نه "جلوگیری از خدشهدار شدن برگزاری انتخابات یک شهرستان" که مشغول بودن وی به تبلیغات انتخاباتی در حوزهی انتخابیهی شهریار بود. چرا که تبلیغات در حوزهی انتخابیهی جدید کلی وقت وی را گرفته بود بطوریکه حتی از جریانات اتفاق افتاده در شهرستان ورزقان تا قبل از روز اعلام نتایج انتخابات تاحدودی بیخبر بود. گذشته از این آیا توجیه آقای الیاسی در خصوص عدم مراجعهاش به حوزهی انتخابیهی خود قابل قبول است؟ بدون شک حتی اگر صحت دلیل غیر منطقی وی را بپذیریم باز سزاوار نیست نمایندهی مردم در مجلس به خاطر چنین حدس و گمانهایی از سرکشی به حوزهی انتخابیهی خود طفره برود.
وی در رابطه با دلایل عدم شرکت خود از حوزهی ورزقان در دورهی هشتم هم آورده: "... حضور یک نماینده در مجلس با رأی اندک را صحیح نمیدیدم." اما نگفته که مگر شرایط برای انتخابات میاندورهای در ورزقان چه اندازه تغییر یافته است که وی درصدد برآمده تا باز از حوزهی انتخابیهی ورزقان و خاروانا وارد رقابتهای انتخاباتی شود؟ یعنی آیا وی به این نتیجه رسیده است که در انتخابات میاندورهای با رأیی بالای 20هزار به مجلس راه خواهد یافت؟
آقای الیاسی در ادامه آورده است که "نخواستم با آنهایی که هشت ماه قبل در محلات تبریز نسبت به جمعآوری شناسنامه اقدام میکردند وارد رقابت شوم." باز سوالی در اینجا قابل طرح است که بانی اصلی جمعآوری شناسنامه از محلات تبریز و اهر و خرید آرا در روز انتخابات در شهرستان ورزقان چه کسی و کسانی هستند؟ مگر این روش نادرست جلب و کسب آرا از انتخابات دورهی چهارم در ورزقان رواج نیافته است؟ مگر در دورههای چهارم و هفتم، خود آقای الیاسی با استفاده از همین روش به مجلس راه نیافتند؟ وی چگونه میخواهند حضور بالای115 درصدی مردم شهرستان در انتخابات مجلس هفتم را منکر شوند؟ علاوه بر این آقای الیاسی از کجا مطمئن هستند که در انتخابات میاندورهای، دیگر از محلات تبریز شناسنامه جمعآوری نخواهد شد؟
وی همچنین گفته: "فرصتی را به افراد جامعه دادم تا بدون دغدغه در انتخابات شرکت کنند." و یا "... با احترام به مردم و سایر کاندیداها و جهت جلوگیری از خدشهدار شدن برگزاری انتخابات یک شهرستان به نظر خود از حق خودم گذشتم تا اینکه هیچ شبههای برای مردم و انتخابات شهرستان وارد نشود. غیر از این هیچ مسئلهای در بین نبوده است." آقای الیاسی در اینجا طوری سخن گفته که گویی هیچ کس از پایگاه مردمی وی در شهرستان ورزقان خبر ندارد. وی به جای اینکه نارضایتی مردم از عملکرد خود و مدیران ادارات حوزه انتخابیهاش و به تبع آن از دست دادن پشتوانهی مردمی خود را علت اصلی منصرف شدنش از کاندیداتوری از حوزهی انتخابیهی ورزقان اعلام کند سعی کرده آسمان را به زمین دوخته و دلایلی کذایی برای این عملش دست و پا کند.
اما حقیقت، هیچوقت پنهان نمیماند و آقای الیاسی نیز با همهی زرنگی نتوانستهاند در همین مصاحبهی دو صفحهای حقایق را کتمان کنند. وی در پاسخ به سوال بعدی، با بکار بردن عبارتی زيبا ابتدا سعی میکند تا کاندیداتوری خود از حوزهی شهریار را مشیت الهی قلمداد کند. آنگاه دوباره به سخنان قبلی خود رجوع نموده میگوید:"... به نتیجه رسیدم که اگر به خواستهی آنها پاسخ مثبت بدهم بهترین فرصتی خواهد بود که هرگز و تحت هیچشرایطی اولاً هیچ یک از کاندیداهای شهرستان ورزقان توقع حمایت نخواهند داشت و ثانیاً میتوانم به دور از فضای انتخابات ورزقان و بدون ارتباط و دخالتی، زمان فوق را سپری نمایم." اما واقعیت این است که مطمئناً برنامهریزی جمعی از مردم و دوستان شهریاری برای برگزاری جلسات متوالی و مکرر و قول مساعد آنها جهت حمایت از وی در انتخابات از یکسو و نبود پایگاه مردمی آقای الیاسی در شهرستان ورزقان از سوی دیگر، بهترین فرصت را برای وی فراهم میآورد تا یکبار دیگر شانس خود را جهت تکیه بر کرسی نمایندگی مجلس بیازماید.
هرچند سطرسطر مصاحبهی آقای الیاسی را میتوان نقد کرد و وی را به چالش کشید ـ بویژه اینکه وی در خصوص عملکرد خود در رابطه با مجتمع مس سونگون گفته که "به جرأت میگویم که هیچ نمایندهای تا به حال در آنجا برای تحقق ساختن این موارد در معدن مس سونگون حتی یک قلم اجرایی تعریف شده از خودشان نمیتوانند کاری را پیدا بکنند که در دورهی نمایندگی آنها به پروژه اضافه شده باشد" ـ اما ما به همین اندک اکتفا میکنیم و امیدواریم اهالی قلم و منتقدین شهرستان ورزقان نیز با ارسال نقدهای خود درخصوص این مصاحبه ما را در روشن ساختن حقایق یاری نمایند.
+
نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آبان 1387ساعت 21:34 توسط R-E-Z-A .P
|
آفتاب آذربايجان در مشرق غروب نخواهد کرد!
فرزاد صمدلي
نوبت نماینده بعدی است. قربانعلي دري نجفآبادي با دفاع از نام استان اردبيل براي استان جديدالتاسيس در جواب مصلحت انديشيهاي آقاي ساوجي ميگويد: ـ تعجب من از برادر عزيزمان آقاي موحدي ساوجي اين است که چطور در رابطه با استان کرمانشاه با مرکزيت کرمانشاه کميسيون محترم موافق بود راي دادند اظهار محبت کردند حالا وقتي يک مورد ديگر نظير همان مورد قبلي مطرح میشود ميفرمايند مثلا من مصلحت نميدانم و يا غلط است. اين چه جور مصلحتانديشي است که مثلاً در يک مورد همين کار عمل شده صددرصد هم مورد تاييد قرار گرفته و در مورد ديگر همين کار مورد انتقاد قرار ميگيرد؟!
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص24)
و اکنون سئوال ما نيز اين است که چرا در خصوص حذف نام آذربايجان از استان اردبيل چنين ميشود ولي هنگامي که ميخواهند استان خراسان را تفکيک کنند يک خراسان را به پنج خراسان شمالي، خراسان جنوبي، خراسان شرقي، خراسان غربي و خراسان رضوي تقسيم ميکنند. در واقع بقول آقاي دري نجفآبادي که اتفاقاً رفتارش در اين خصوص مصداق گفتارش ميباشد، «اين چه جور مصلحتانديشي است که مثلاً در يک مورد همين کار عمل شده صددر صد هم مورد تاييد قرار گرفته و در مورد ديگر همين کار مورد انتقاد قرار مي گيرد»؟! اکنون حتي ديگر سيد محمود علوي نيز کوتاه آمده است. او نيز در چند جمله فقط از اسم سبلان دفاع ميکند.
باز مجيد انصاري بعنوان نماينده دولت وارد صحنه ميشود. او که به خواست خود رسيده است اکنون در صدد است تا باز نام جزء را بر کل اطلاق کند. نام کوه سبلان را بر محال اردبيل و خلخال و خياو و مغان! نايب رييس مجلس ختم مجادلات را اعلام ميکند و بدون اینکه بر رایگیری از طریق ورقه تاکید کند باز به سراغ قیام و قعود میرود: حضار 188 نفر، پيشنهاد را براي رايگيري بخوانيد.
منشي: ـ پيشنهاد جايگزيني ماده واحده هست با حفظ تبصره آن: «به دولت اجازه داده ميشود نسبت به تاسيس استان اردبيل به مرکزيت شهر اردبيل در محدوده شهرستانهاي پارس آباد، بيله سوار، گرمي، اردبيل و مشکينشهر و خلخال اقدام نمايد.»
نايب رييس مجلس: ـ موافقين با اين پيشنهاد قيام بفرمايند: ( اکثراً برخاستند. تصويب شد)
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص25)
اما بهرغم اعلان تصويب شدن لايحه مذکور ناگهان نايب رييس مجلس با حالتي مردد اعلام ميکند: ـ يک تقاضاي مسکوت ماندن اين لايحه آمده که ما ناچاريم مطرح کنيم...
منشي: ـ آقا ديگر رايگيري شد، تمام شد!
نايب رييس: ـ بهرحال طبق آييننامه در هر مرحله از لايحه، مسکوت ماندن قابل طرح است. البته الان پيشنهاد راي آورده ولي در عين حال چون مطرح کردهاند بايد اجرا کنيم. يک نفر از افرادي که اين پيشنهاد را داده بعنوان پيشنهاد دهنده صحبت کند...
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص24)
شعاع نوري در ظلمات رها ميشود. قلبهاي مأيوس جان ميگيرند. شايد اميدي باشد! شايد بتوان آذربايجان اين جنتالجنات به امانت نهاده شده از جانب ملکوت در آغوش ناسوت را از تيغ تجزيه رها نمود...
يحيوي: ـ حاج آقا اين معني مسکوت گذاشتن نيست، اين لغو يک مصوبه مجلس است.
نايب رييس: ـ ببينيد طبق آييننامه ما در هر مرحلهاي ندارد که اگر در يک لايحهاي دو تا پيشنهاد يا دو تا ماده تصويب شد ما نتوانيم مطرح کنيم. البته الان مجلس راي داده و در واقع وقتي که مجلس راي ميدهد به نام استان اردبيل، معلوم است که با خود مطرح شدن و تصويب شدن موافق است. اما در عين حال ما نميتوانيم اين را مطرح کنيم. مگر اينکه خود افرادي که امضا کردهاند بگويند که ما پس گرفتيم و الا اگر پس نگيرند ما ناچاريم مطرح کنيم. يکي از پيشنهاد دهندگان صحبت کند.
دکتر حسين امين لو: ـ آقاي روحاني ما پس گرفتيم.(!)
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص24 )
آخرين اشعه نور هم در تاريکيها گم شد. پيشنهاد دهندگان اسکات لايحه، تحت فشارهاي شديد نمايندگان مجلسي که کمر به حذف نام آذربايجان از استان جديدالتاسيس بستهاند خود وادار به سکوت ميشوند. به اين ترتيب در کمال ناباوري آذربايجان قرباني سياستبازيهاي افرادي ميشود که در راستاي منافع پانآريانيستي خود کالبد زنده آذربايجان را تجزيه ميکنند.
تاريخ نام نمايندگاني که در دفاع از بقاي نام آذربايجان بر استان اردبيل کوشيدند و يا اينکه جهت حذف آن مغرضانه تلاش کردند را هرگز و هرگز از ياد نخواهد برد!
اکنون چشمها متوجه آخرين تشريفات قانوني است. شوراي نگهبان قانون اساسي چه خواهد کرد؟! روز دوشنبه، 30فرودين ماه سال1372، روزنامه اطلاعات در صفحه سوم خود در دو خط کوتاه نوشت: ـ تهران: خبرگزاري جمهوري اسلامي ـ در نشست ديروز شوراي نگهبان، لايحه تاسيس استان اردبيل مطرح شد و مغاير موازين شرع و قانون شناخته نشد.
به اين ترتيب همه موانع قانوني متصور در امتداد پروسه حذف نام آذربايجان از استان جديدالتاسيس با سرعت غيرمعمولي طي شد و نام اردبيل اگرچه خود يکي از زيباترين و پرمحتواترين و تاريخيترين نامهاي آذربايجان است جهت حذف نام ابدي آذربايجان، مورد سوء استفاده قرار گرفت.
با انتشار خبر مصوبه مجلس بار دیگر جمعی در خیابانهای اردبیل به شادمانی پرداختند. جمعیت بسیار کمتر از دیماه بود. در واقع در غیاب مردم، هواداران نمایندگان وقت اردبیل، زمان را برای بازار گرمی مناسب یافته بودند. آنها میخواستند تا انتخاب این نمایندگان را برای دور پنجم مجلس قطعی کنند! *
* هرگز فراموش نخواهم کرد چشمهای آذربایجانیها و بخصوص اردبیلیهای وطندوستی را که بر خروج اردبیل از سایهی آذربایجان گریستند و یا لبخندهای تمسخر آمیز پانآریانیستهایی را که از وقوع این فاجعه شادمانیها کردند.
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387ساعت 14:31 توسط R-E-Z-A .P
|
زرنق؛ شهري با بافت کاملا روستايي
برای سومین بار در هیجده ماه گذشته تصمیم داشتم رهسپار شهر زرنق شوم. برای شروع این سفر یکروزه راهی دروازه تهران شدم لیکن از سواریهای زرنق خبری نبود. به ناچار سوار مینيبوس هریس شدم تا شاید بتوانم از طریق هریس به موقع بر سر قرار خود حاضر شوم. زمانی که جلوی دانشگاه آزاد هریس از مینیبوس پایین آمدم سرود "ای ایران، ای مرز پرگهر" از بلندگوی نصب شده در چهارراه مومنلو به گوش میرسید. دانشآموزان همراه معلمان و مسئولین مدارس فوج فوج به سمت خیابان امام در حرکت بودند. در مدت زمان کوتاهی که منتظر سواری زرنق بودم تقریباً دانشآموزان اغلب مدارس در سهراهی مهربان دور هم جمع آمدند. بیشتر مسئولین ادارات شهر زرنق هم در بین دانشآموزان قابل مشاهده بودند. فرمانده نیروی انتظامی شهرستان با امام جمعه محترم هریس در حال صحبت بودند و بقیه نیز تقریباً به کارهای مشابهی مشغول بودند.
بالاخره با یک سواری پیکان که دو مسافر دیگر در صندلی عقب داشت به سمت زرنق راه افتادیم. راننده پیکان، پسر جوانی بود که بعدها فهمیدم با پیرمرد و پیرزن هم دهاتی هستند. در طول مسیر در رابطه با یکی از هم دهاتیهایشان صحبت میکردند که گویا بعد از فوت همسرش با زنی از اهالی يکي از روستای هریس ازدواج کرده است ولی بعد از گذشت مدت زمان اندکی اکنون زن به روستای خودشان برگشته و به بهانههایی آماده بازگشت به خانه و کاشانه خود نیست. البته پیرمرد در لابلای سخنانش گفت که هم دهاتیشان، هفتمین شوهر زن محسوب میشود و گویا هدف اصلی این زن از ازدواج، صرفاً دریافت مهریه است و بس.
جاده زرنق در دست بازسازی بود و وضعیت مناسبی نداشت. یادم است دو ماه قبل هم که به زرنق میرفتم وضعیت جاده همینجوری بود اما آن موقع اوایل شهریور بود و جای امیدواری بود تا شروع فصل سرما جاده سرو سامان بیابد ولی اکنون قراین نشان میدهد که اتمام بازسازی جاده برای سالجاری تقریباً میسّر نخواهد شد. از گردنه کوچکی رد شده و زرنق را در جلوی دیدگانمان یافتیم. در حاشیهی زرنق برخلاف هریس و بخشایش باغات زیادی وجود دارد و همین باغات در فصل پاییز با درختان زرد رنگشان جلوهی خاصی به شهر بخشیده اند.
هرچند که میدانستم به احتمال زیاد شهردار زرنق در مراسم راهپیمایی حضور داشته باشد ولی با این حال برای اطمینان خاطر بیشتر، جلوی شهرداری از ماشین پیاده شده وارد حیاط شهرداری شدم. ساختمان شهرداری سوت و کور بود و غیر از دو نفر، همه کارمندان بهمنظور شرکت در راهپیمایی، اداره را ترک کرده بودند. با یکی از دو نفر حاضر در ساختمان، احوال پرسی نموده و جویای آقای شهردار شدم که گفت: "در شعارند". وقتی حدسم به یقین تبدیل شد از ساختمان بیرون آمدم تا با گردش در سطح شهر از فرصت پیش آمده به نحو احسن استفاده کنم.
زرنق، شهر کوچکی است با بافت کاملاً روستايي که با توجه به وجود باغات زیاد و داشتن آب کافی برای کشاورزی از وضعیت اقتصادی بهتری نسبت به دیگر شهرهای شهرستان هریس برخوردار است. این شهر یک ناحیه ي صنعتی هم دارد که فعالیت چندین واحد تولیدی کوچک در این ناحیه صنعتی، برای دهها نفر از جوانان شهر اشتغالزایی نموده است. در حقيقت ميتوان گفت هرچند زرنق گامهاي بلندي در مسير گذر از بافت روستايي به بافت شهري برداشته است اما هنوز فاصلهي زيادي براي داشتن يک بافت کاملاً شهري دارد.
اما اولین چیزی که به هنگام گردش در شهر، توجهم را جلب کرد کاغذ نوشتههای نصب شده در نقاط مختلف شهر بود که در آن اسامی خیّرین و معتمدینی که برای خرید زمین بهداری سابق زرنق وجوه نقدی اهدا کرده بودند به ترتیب حروف الفبا و مبلغ اهدایی ذکر شده بود. بیشترین مبلغ ذکر شده اگر اشتباه نکنم دو میلیون تومان بود و کمترین مبلغ پنجاه هزار تومان. هرچند این نوع روش قدردانی از خیرین را برای اولین بار میدیدم ولی به نظر میآید روش جالبی برای به صحنه کشاندن شهروندان و خیّرین جهت مشارکت در حل معضلات شهری باشد.
وقتی روی پل بزرگ وسط شهر رسیدم آنچه در شهر بیشتر دیده میشد وجود انبارهای علوفه یا همان "تایا" بر پشت اغلب بامهای منازل بود. با دیدن این منظره که نشانگر رواج دامداری در این شهر است، بیدرنگ یاد سخنان شهردار زرنق در جلسهی شورای اداری شهرستان افتادم که از وجود واحدهای دامداری در داخل شهر اظهار نارضایتی کرد و خواستار همکاری و حمایت مدیران ادرات مربوطه جهت انتقال دامداریها به خارج از شهر شد.
در سطح شهر زرنق تقریباً میتوان اغلب اصناف و مشاغل را مشاهده کرد. حتی در یکی از خیابانهای شهر مغازههایی را دیدم که نوشتهی "دفتر گروه هنری" بر روی شیشهشان درج شده بود. اما تعداد مساجد در زرنق به حدی زیاد است که این امر برای هر تازه واردی کاملاً ملموس و مشهود است. گفتهها حاکی است زرنق در حال حاضر 17 مسجد دارد. اغلب مساجد شهر نماکاری شدهاند و سر درشان با کاشیهای لاجوردی و آیاتی از کلام ا... مجید تزیین شده است. مسجد جامع زرنق یکی از مجهزترین مساجد استان محسوب میشود که در کنارش دو دهنه مغازه با کاربری داروخانه و مطب نیز احداث شده است. به گفتهی رییس شورای شهر زرنق، یک خیّر زرنقی بنام "حاج ابراهیم شوریده" که ساکن شهر قم است برای احداث و تجهیز مسجد جامع چهار میلیارد تومان هزینه کرده است.
در خیابان منتهی به مسجد جامع، زنان و دخترانی را شاهد بودم که ریسمانهای رنگین تازه رنگرزی شده را از حاشیهی بام خانهها آویزان میکردند. چون آشنایی چندانی با فرهنگ و رسومشان نداشتم جرأت نکردم از ایشان در خصوص ریسمانها سوال کنم اما خوشبختانه یک خیابان آنطرفتر پیرمردی را دیدم که ایشان نیز در حال پهن کردن ریسمان بودند. از وی در رابطه با رنگ مورد استفاده در رنگرزی ریسمانها پرسیدم که گفت: “اینجا رنگ شیمیایی پیدا نمیشود و همه رنگهای مورد استفاده طبیعی هستند”. جلوی خانه پیرمرد رنگرز، شهربازی کوچکی وجود داشت که کلیه تجهیزات آن در چند دستگاه سرسره، الاکنگ و تاب خلاصه میشد اما کودکان با چنان شور و حالی از سرسرهها بالا رفته و بازی میکردند که مرا یاد دوران کودکی خودم برد، روزهایی که بمحض تعطیلی کلاسهای درس به باغات و دشت و دمن اطراف روستایمان میزدیم و "هفتسنگ"،" پیلدسته"و "آغاج ووردو" بازی میکردیم.
وقتی دوباره وارد خیابان اصلی شهر شدم راهپیمایی تمام شده بود و دانشآموزان در حال بازگشت به مدارسشان بودند. دوباره به سوی شهرداری راه افتادم. پاییز زرنق واقعاً زیباست. بویژه اینکه اغلب درختان سطح شهر را درختان سپیدار تبریزی تشکیل میدهند که در این فصل از سال، رنگ زرد برگهایشان تلالو خاصی به شهر بخشیده است.
با کمی پیادهروی، خود را به ساختمان شهرداری رساندم. هنوز گفتگویمان با شهردار تمام نشده بود که یکی از مسئولین شبکه بهداشت شهرستان وارد اتاق شهردار شد. وی گویا به خاطر سرکشی از زبالهگاه زرنق به این شهر آمده بودند. بعد از رد و بدل شدن برخی سخنان مقدماتی به همراه ایشان و در معیت شهردار و رییس شورای شهر زرنق سری به زبالهگاه شهر زدیم که در بالای تپهای در حاشیهی شهر قرار داشت. روش دفع زبالهها مناسب نبود اما شهردار زرنق قول داد که به وضعیت موجود سر و سامانی اساسی دهد. درهای که از آن بعنوان زبالهگاه زرنق استفاده میشود به حاشیه شهر منتهی میشود که اگر برای انتقال زباله گاه تدبیری اساسی اندیشیده نشود در آینده بهداشت عمومی شهر را به مخاطره خواهد انداخت بویژه اینکه شیرابهی زبالهها به سمت مزارع و باغات شهر سرازیر میشود.
در کل، زرنق شهری است پرجنب و جوش که زندگی در همهی کوچه پس کوچههای آن جریان دارد، هرچند که اغلب ادارات در این شهر استقرار نیافتهاند. تنها مشکلی که وضعیت ظاهری شهر را تا حدودی نامناسب جلوه میدهد تردد گلههای گوسفند و گاو در خیابانها و معابر شهر است که مشکلاتی را از نظر بهداشتی پدید آورده و هزینه زیادی جهت رفت و روب برای شهرداری تحمیل میکنند. مورد دیگری که کمتر در زرنق به چشم میخورد وجود شعب بانکهاست که به گفتهی یکی از شهروندان غیر از بانک صاردات و موسسه مالی و اعتباري مهر هیچ یک از بانکها و موسسات مالی در این شهر شعبه ندارند.
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387ساعت 13:56 توسط R-E-Z-A .P
|
آفتاب آذربايجان در مشرق غروب نخواهد کرد!
فرزاد صمدلي
اکنون نوبت مجيد انصاري معاون وزير کشور و نماينده دولت در مجلس است. اظهارات وي بصورت بارزي حکايت از آن دارد که اساسا دولت مايل است نام منطقه آذربايجان نباشد!
ـ واقع مطلب اين است که کارشناسان تقسيمات کشوري که مطالعه کردند حساسيتهايي در محل است و ما نبايد در نامگذاري به گونهاي عمل بکنيم و اگر جمعي از مردم خوشحال ميشوند جمع کثير ديگري مسالهدار بشوند و اين اولين نامگذاري است که مجلس شوراي اسلامي در تشکيل يک استان جديد دارد تصميم ميگيرد. گذاشتن نامهايي که حاوي امتيازات ويژه نژادي و يا زبان خاصي هست به عقيده ما در فرهنگ انقلاب اسلامي جاي قابل توجيهي را نميتواند داشته باشد.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص23)
چه کسي گفته است که فرهنگ اسلامي با حفظ نام آذربايجان مخالف است؟! بيان اين جمله، تحريف آشکار تعالیم نجاتبخش اسلامي و اهانت بزرگ به آذربايجان و آذربايجانيان است. همچنين در صورت صحت مفروض کاملاً سخيف آقاي انصاري که اکنون رأس اصلاحطلبان ایرانند، چرا روند تغيير نام از استان فارس صورت نميگيرد که دقيقا و صريحا بر اساس نام يک قوم زبان تعيين شده است؟! البته ناگفته پیداست که نگارنده مطلقاً قصد تضعيف نام تاريخي استان فارس را ندارد و هدف تنها نشان دادن عمق دروغ و شدت فلسفه بافيهاي اين قبيل افراد است. مجيد انصاري همچنين ميگويد: ـ نامگذاري استان آذربايجانمرکزي و آذربايجانشرقي و غربي با اين سياست مغايرت دارد و ما به هر ميزان که ممکن است بايد اسامي عام و کامل و شامل را بگذاريم و از هر چه بوي يک امتياز نژادي، امتياز زباني خاصي دارد پرهيز کنيم.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص23)
انصاري اکنون خود به وارونهگويي رسيده است. آيا نام سبلان و يا (آنگونه که بعدا تصويب ميشود) اردبيل در برابر نام آذربايجان عام و کامل و شامل است؟! گويي نماينده محترم وزارت کشور از علم منطق هيچ نميداند. وي با انتخاب نام سبلان و يا اردبيل بجاي آذربايجان جزء را بر کل محيط ميکند و کل را به زعم خود در درون جزء ميگنجاند! بارکالله به اين اعجاز. از سوي ديگرآقاي انصاري در کمال ناباوري صيانت از نام تاريخي آذربايجان را به هنگام تاسيس استان جديد، امتياز طلبي نژادي و زباني معرفي ميکند! تنها بيان اين جمله کافي است تا به عمق باطن آناني که از حذف نام آذربايجان در استان جديد دفاع ميکردند پي ببريم!
بدنبال تمامي اين بحثها نايب رييس مجلس آقاي دکتر روحاني از ناطقين موافق و مخالف تشکر کرده پيشنهاد رايگيري براي تصويب ماده واحده ذيل ميکند: ماده واحده ـ «به دولت اجازه داده ميشود نسبت به تغيير نام استان آذربايجانشرقي به آذربايجانمياني به مرکزيت تبريز و تاسيس استان آذربايجانشرقي به مرکزيت اردبيل در محدوده شهرستانهاي پارس آباد، بيله سوار، گرمي، اردبيل و مشکين شهر و خلخال اقدام نمايد.» نايب رييس مجلس تقاضاي قيام موافقين با اين ماده واحده را ميکند. نايب رييس ميگويد: ـ تصويب نشد! او بلافاصله ادامه ميدهد: ـ پيشنهاد بعدي را مطرح کنيد.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص23)
در اين رايگيري که برخلاف شور اول از طریق قیام و قعود و بسرعت انجام ميشود 188 نفر در مجلس حضوردارند. يک قيام و قعود و يک تخمين ساده به اصطلاح خود اردبيليها «گوزه ایري»، اردبيل را به سان فرزندي در برزخ جدايي از آنايورد و مام آذربايجان قرار ميدهد. از اين به بعد خواندن نطقهاي مجلس براي هر آذربايجاني با غیرتی بسيار تلخ است. ديگر صحبت از آذربايجان نيست. محال اردبيل، خلخال، خياو و مغان رسماً از آذربايجان جدا شدهاند. اکنون مناقشه بر سر انتخاب نام اردبيل و يا سبلان براي استان جديدالتاسيس است. هر کسي نظري دارد. نسيان همه را گرفته است. پانآريانيسم سرمست از پيروزي خود، در حال نامگذاري براي اين طفل مظلوم و يتيم است. طفلي که طي چند ساعت يتيمش نموده عظمت و شکوه هزاران سالهاش را ذبح کردهاند. اما تاريخ سوزي برخي از نمايندگان اردبيل بحدي تعجبآور است که آدمی دچار سرگيجه ميشود!
منشي: ـ اقايان غريباني و همتي پيشنهاد کردهاند استان جديد به نام آذرآبادگان يا آذربايجان...
که فرياد جمعي از نمايندگان با عنوان «اردبيل را مطرح بفرمايید» مانع از انعقاد کلام منشي ميشود و به اين ترتيب براي نخستين بار هياهوي مجلس به نفع آذربایجان تمام شده مانع از پياده شدن نام پانآريانيستي، مجعول و مخدوش آذرآبادگان میشود. تب استان کردن اردبيل به هر طريقي که باشد به جان نمايندگان اردبيل افتاده است. مهمترين مقصد تاسيس يک استان جديد است. انتخاب نام مهم نيست. هر چه مغرضان ديکته کردهاند پذيرفته ميشود. علي محمد غريباني به پشت تريبون ميرود: ... ـ پيشنهادي هم که بنده دارم اين است که آذربايجانشرقي به همان مرکزيت تبريز باقي بماند و... اردبيل هم از آذربايجانشرقي جدا ميشود به نام استان اردبيل...
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره14052،ص23و24)
وي حتي بصورتی وارونه به سرنوشت تلخ استان زنجان اين بهشت آذربايجان اشاره ميکند و ظفرمندانه ميگويد: ـ چنانچه زنجان از آذربايجان جدا شد و مسالهاي هم بوجود نيامد و به نام استان زنجان الان مشغول فعاليت است...
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص24)
به اين ترتيب از ديد آقاي غريباني تجزيه شدن آذربايجان نه تنها بد نيست بلکه احتمالا خوب نيز هست! سخنران نوبت بعدي آقاي علي موحدي ساوجي است. وي که در شور اول با اصل استان شدن اردبيل مخالف بود اکنون با مشاهده حذف شدن نام آذربايجان از استان جديد به وجد آمده و ميگويد: ـ اين نامگذاري که در لايحه دولت آمده بهترين نامگذاري است... چه لزومي دارد که شما بگوييد استان اردبيل، مرکزش هم شهرستان اردبيل. اين غلط است! سپس وي در راستاي مصلحت مردم و آينده اين استان ميگويد: ـ من معتقدم که براي مصلحت مردم و آينده اين استان جديد استان سبلان بهتر از استان اردبيل است!
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص24)
+
نوشته شده در چهارشنبه هشتم آبان 1387ساعت 21:32 توسط R-E-Z-A .P
|
آفتاب آذربايجان در مشرق غروب نخواهد کرد!
فرزاد صمدلي
درخت از درون میپوسد!
علي محمد غريباني که خود نماينده شهر اردبيل است و در حين نطقش اگرچه به آذربايجاني بودن خود افتخار ميکند اما در اقدامي که ميتوان آنرا به مثابه یک خودزنی شگفتانگیز دانست ميگويد: من از چند جهت مخالفت ميکنم. البته شخصا هيچ حساسيتي بنام ندارم(!!! )هدف اين بود که منطقه به يک استان جديد تبديل بشود که بتواند آن استعدادهاي بالقوه در آنجا شکوفا شود و من هم که خدمت عزيزان پيشنهادهايي دارم خودم آذري هستم، آذربايجاني هستم و به اين هم افتخار ميکنم و اما از نظر مليت، خوب ما ايراني هستيم و ايراني- اسلامي. باز نميخواهم اين بحثها را بکنم و سر دوستان و عزيزان را درد بياورم بحث اين جا است که من در کميسيون محترم شوراها هم خدمت عزيزان عرض کردم. اين به نام آذربايجانمرکزي يا مياني صددرصد بار مالي دارد و شوراي نگهبان اين را رد خواهد کرد. براي اينکه حداقل دوازده شهرستان بايد تمام تابلوهايش را عوض بکند، تمام پلاکهاي ماشينهاي آنها عوض شود و سربرگهاي ادارات را به طورکلي تغيير بدهد. شما حساب کنيد هر شهرستاني چند تا اداره دارد ما شهرستانهايي داريم که يکصدو پنجاه ادراه دارند بخواهيم دوازده شهرستان که هرکدام حداقل يکصد تا يکصدو پنجاه اداره دارند سر برگهايشان را عوض کنند يقينا اين يک هزينهاي را در بر خواهد گرفت. لايحه دولت هم اين بود که آن بنام آذربايجانشرقي باقي بماند و اين استان جديد با شش شهرستان همان به نام استان جديد سربرگهايش، تابلوهايش نوشته بشود و هيچ گونه در اين رابطه بار مالي نخواهيم داشت.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
چگونه ميتوان سخن نمايندهاي را پذيرفت که نسبت به نام استاني که قرار است به مرکزيت شهرش تاسيس شود هيچ حساسيتي ندارد اما به آذربايجاني بودش افتخار ميکند؟ آيا اين امر نشان دهندهی آن نيست که وي اساساً تعريف عليحدهاي از آذربايجان دارد و فاقد نگرشهاي مردمي در قبال عظمت نام آذربايجان ميباشد؟ مردمی که آذربایجان را همواره بعنوان یکی از برترین نوامیس حیات خود دانستهاند.
سپس وي سريعا به سياسي بودن قضيه اشاره ميکند و ميگويد: شايد از نظر سياسي طرح کردن اين قضيه درست نبود ولي برادران چرا حساسيت بوجود ميآوريد؟ ما به استان جديد با يک نام پيشنهادي دولت يا مشابه آن راي بدهيم. پيشنهاد ميکنم دوستان ما به اين پيشنهادي که کميسيون داده راي ندهند و آن پيشنهاد دولت و يا مشابه آن را راي بدهند که اين حساسيت هم ان شاء الله بوجود نيايد(!!!) والسلام و عليکم و رحمه الله.
(همان منبع- همان صفحه)
نطق آقاي غريباني تلخ است. بسیار تلختر از اظهارات نماینده ارامنه شمال! وي بظاهر از همه نمايندگان ميخواهد بخاطر نهايتاً چند صد ميليون تومان هزينه تغيير نام آذربايجانشرقي به مرکزي يا مياني به پيشنهاد معقول کميسيون راي ندهند. اين چه سودايي است که ذهن نماينده اردبيل را مشغول خود کرده است تا بخاطر ممانعت از هزينهاي نامشخص و البته ناچيز، خسارتي مافوق تصور که قلم و زبان از بيان آن عاجز است نه تنها به آذربايجان بلکه به تاريخ بشري وارد شود؟ وي از سياسي شدن بحث نگران است و تاکيد ميکند که از طريق راي دادن به نام پيشنهادي دولت يا اسمي مشابه آن از جلسه پارلمان حساسيتزدايي شود. طبعا با توجه به فضاي حاکم بر منطقه، ايران و مجلس اين سياست چيزي جز تحديد نام اراضي تاريخي آذربايجان نيست.
در جواب نطق دردناک غريباني، دکتر حسن امينلو نماینده شبستر ميگويد: در رابطه با بار مالي اين را عرض کنم که آنچه که دولت آورده بود سبلان بود براي اردبيل و شهرستانهاي تابعهاش و آذربايجانشرقي بود براي تبريز و شهرستانهاي تابعهاش. طبق لايحه دولت در استان جديد بالاخره يک بار مالي وجود دارد و تابلوهايي بايد عوض شود. سربرگهايي بايد عوض شود. مثلا شهرستان خلخال هست تحت عنوان آذربايجانشرقي مدارک آن ثبت شده است. که آنها بايد همهاش بالاخره اگر استان سبلان هم بشود بايد عوض شود. در استان آذربايجانشرقي به مرکزيت تبريز اگر تصويب شود در استان آذربايجانشرقي اين تغييرات وجود نخواهد داشت اما اگر اين پيشنهادي که الان شده و استان اردبيل به عنوان آذربايجان شرقي باقي بماند مسلما در استان آذربايجانشرقي هيچ تغييراتي در تابلوها، در سربرگها وجود نخواهد داشت بنابراين يک بار مالي از دوش دولت در قسمت استان اردبيل و شهرستانهاي تابعهاش برداشته ميشود و در عوض يک بار مالي در قسمت تبريز در استان مرکزي ايجاد ميشود اين را ما با شوراي نگهبان هم صحبت کرديم اين اصطلاحا تهاتر دارد...شوراي نگهبان فرمودند اين تهاتر دارد يعني در يک قسمت ما بار مالي را کم ميکنيم و در يک قسمت بار مالي را اضافه ميکنيم. بنابراين بار مالي به اين ترتيب حل ميشود.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
نطق امينلو نزديک به واقعيت است. او که متوجه بازيهاي سياسي گرايشهاي پانآريانيستي و جریانهای فرصتطلب عليه آذربايجان شده در تلاش است تا مانع از تحقق اهداف مخالفان آذربايجان در مجلس شود. امينلو حتي به ضرورت حذف نام مياني از تبصره و تبديل مجدد آن به مرکزي نيز اشاره کرده میگويد: ـ اما در رابطه با نام مياني من يک توضيحي بدهم. من اتفاقا فرهنگ لغت دکتر معين را آوردهام. صبح به فرهنگ برهان قاطع هم نگاه کردم. به فقهالغه اين کلمه هم نگاه کردم، به سابقه و اپيکولوژي آن هم نگاه کردم کلمه مياني يک کلمه بسيار مستهجني است براي يک استان کلمه مياني (ما خودمان طبيب هستيم) يک لغت بسيار بدي است آقايان بروند به اين کتاب لغت نگاه کنند ببينند زير کلمه مياني اصلا چه نوشته شده است چرا مجلس بايد اين بدسليقگي را نشان بدهد که فردا بگويند مجلس نتوانست اصلا يک اسم خوبي پيدا کند...
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
اظهارات دکتر امينلو در خصوص معني لفظ مياني بدنبال اخطار آييننامهاي مورد اشاره جمشيد قنبري نماینده میانه قرار ميگيرد. وي ميگويد چون در زبان ترکي تلفظ مياني با ميانه چندان فرقي ندارد لذا خواهش ميشود که از تصويب کلمه مياني بجاي مرکزي خودداري شود تا جنجال جديدي در استان ايجاد نگردد!
افسوس! نه تنها هیچ کس خواهان بازگشت نامهای زیبا، با مفهوم، ملی، ترکانه و اصیل شهرهای تاریخی آذربایجان نیست بلکه برخی از خودیها نیز تعمدا دچار آلزایمر فرهنگی شدهاند تا باقیمانده آذربایجان را نیز سلاخی کنند!
دوباره سيد محمود علوي مخبر کميسيون شوراها و امور داخلي مجلس در پشت تريبون قرار ميگيرد. وي در خصوص رفع بار مالي لايحه، نظرات آقاي امينلو را مورد تاييد قرار ميدهد. اما هنگامي که اصليترين سوال اذهان عمومي را مطرح ميکند ناگهان محمد قمي نماينده ورامین در حساسترین زمان ممکن دست خود را بالا ميبرد و فرياد ميکشد که جناب رییس من اخطار قانون اساسي دارم! کلام سید محمود بریده میشود...
پرسش ناتمام علوي اين است: ـ چرا دولت بار مالي تغيير نام در استان اردبيل(استان جديد) را پذيرفته، اما بار مالي تغيير نام در استان آذربايجانشرقي فعلي را به مرکزي نپذيرفته و اين شبهه همچنان به قوت خودش باقي ميماند و در ضمن در زمينهاي که آذربايجانمرکزي...
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
حرف دل آذربايجانيها در گلوي یک لامردی آزاداندیش ميشکند. کم مانده بود که پردههاي سياست توسط این روحانی دريده شود! اما محمد قمی وظیفه خود را بخوبی انجام داده بود. نايب رييس ناگهان صحبت علوي را قطع کرده ميگويد: ـ آقاي علوي ببخشيد! آقاي قمي اخطار دارند. آقاي قمي بفرماييد:
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
محمد قمي ميگويد: ـ بسم الله الرحمن الرحيم. اصل 57 قانون اساسي است که طرحهاي قانوني پيشنهادي و اصلاحاتي که نمايندگان در خصوص لوايح قانوني عنوان ميکنند و به تقليل درآمد عمومي يا افزايش هزينههاي عمومي ميانجامد در صورتي قابل طرح در مجلس است که در آن طريق جبران کاهش درآمد يا تامين هزينه جديد نيز معلوم شده باشد. با توجه به اين قضيه، اين بار مالي دارد و پيشبيني هم نشده کجا هست؟
ـ نايب رييس ـ متشکر. اين تذکر داده شده، بهرحال نمايندگان محترم در موقع راي به اين اخطار توجه خواهند کرد.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص23)
گویی محمد قمی ابداً توضیحات نمایندگان، در خصوص چگونگی رفع بار مالی لایحه را نشنیده است. در همين حين آقاي دري نجفآبادي که بعدها وزير اطلاعات جمهوري اسلامي ايران خواهد شد و در حال حاضر در کسوت نمايندگي از شهر تهران است ميگويد: ـ پيشنهاد اين است که اسم استان چه باشد. اگر اسم استان سبلان يا اردبيل باشد ديگر جاي بحث آن نيست.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص23)
واقعيت نيز همين است. آقاي دري نجفآبادي به موضوع بسيار مهمي اشاره ميکند. معناي حرف وي تلويحاً اين است که دعوا نه بخاطر استان شدن اردبیل بلکه فقط بر سر نام آذربايجان است و بس!
+
نوشته شده در سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت 16:39 توسط R-E-Z-A .P
|
آفتاب آذربايجان در مشرق غروب نخواهد کرد!
فرزاد صمدلي
اما نماينده ارامنه شمال وارطان وارطانيان نيز بدون آنکه مقهور سخنان اکثر نمايندگان خاموش و يا يک بام و دو هواي مسلمان شود و يا همانند آنان اقدام به وارونهگويي در قبال منافع داشناکهاي ارمنستان کند پس از بکارگيري ادبيات يک مسلمان دو آتشه در قبال مسلمين فلسطين و بيان فصل مشبعي در خصوص آنچه که وي جنايتهاي ترکيه در قبال ارامنه ميخواند در مورد بحران قره باغ ميگويد: ـ اين روزها با تاثر و نگراني ناظر برخوردهاي جناحي در بعضي از جمهوريهاي تازه استقلال يافته همسايه و جنگ خانمانسوز در قرهباغ میباشيم. جنگي که ريشه در نقشههاي شوم استالين دارد که چون بمب ساعتي اين روزها عمل نموده و آمريکا و دستهاي مرموز صهيونيستها و عاملين ترکيه که طرحهاي پانتورانيستي را در سر ميپرورانند به تحريکات پرداخته و سعي دارند که نفوذ طبيعي ايران در منطقه قفقاز را که از دوستي و مشترکات فرهنگي ديرينه ملتهاي ارمنستان و آذربايجان و ديگر اقوام به ايران و ايراني سرچشمه ميگيرد بکاهند.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 103،شماره 14061،ص18)
بزودي خواهيم گفت که چگونه يکي از نمايندگان اردبيل نيز با بکارگيري کلمه پانترکيسم، استان شدن اردبيل با نام اردبيل را نقش بر آب کردن توطئهها تلقي ميکند. به این ترتیب ادبيات نماينده ارامنه با ادبيات نماينده آذربايجاني بنحو حيرتانگيز و البته تاسفآوري يکسان ميشود!
وارطانيان همچنين ميکوشد تا با غيرديني دانستن جنگ قرهباغ و تعريف از اقدامات دولت ايران، صلح مطلوب ارامنه اشغالگر در قرهباغ را رهين تلاشهاي ميانجيگرانه جمهوري اسلامي کند: ـ جنگ قره باغ مطلقا ريشه و اختلاف ديني ندارد... . ـ اميدواريم ميانجيگري جمهوري اسلامي ايران که صلح عادلانه و شرافتمندانه را هدف خود قرار داده تجاوزات و بي عدالتيها را رفع و باني صلح و آرامش در قره باغ گردد.
(همان منبع- همان صفحه)
از يک سو استقلال جمهوري آذربايجان به رهبري ابوالفضل ائلچيبي و از سوي ديگر جنايات دهشتناک ارامنه در قرهباغ عليه مسلمين، چشمهاي آذربايجان ايران و نيز اردبيل را متوجه برادران و خواهران مسلمان آنسوي ارس کرده است. چنين دقت پر رمز و رازي به سوي ماوراي مرزها هر دولتي را دچار واهمه ميکند! بايد چارهاي انديشيد! بايد کاري کرد!
در 24 فروردین ماه سال 1372 یعنی دو روز بعد از تصویب لایحه تاسیس استان اردبیل ناگهان مجلس ترحیمی که در مسجد دانشگاه تهران به یاد شهدای قرهباغ و با شرکت صدها تن از دانشگاهیان برگزار شده بود تبدیل به تظاهرات پرشور قریب به ده هزار تن از آذربایجانیهای تهران و تجمع اعتراضآمیز آنها در برابر سفارت ارمنستان گردید. در این تظاهرات که در خیابان انقلاب و در واقع در قلب تهران و بدون اخذ مجوز برگزار شد ضمن اعلام نفرت از جنایات ارمنستان، شعارهای هویتطلبانه بسیاری سر داده شد. بیتردید برگزاری این تظاهرات اعتراضآمیز شاخص مناسبی برای درک چگونگی نگرش افکار عمومی آذربایجانیهای ایران در مقطع مذکور است.*
شور دوم
اردبيل مرکز استان اردبيل میشود
آذربايجان در بغض سنگيني فرو ميرود!
نزدیک به یک هفته از تعطیلات طولانی عید نوروز سپری شده است. افکار عمومی هنوز چندان از حال و هوای عید خارج نشدهاند. دانشگاهها بعنوان وجدان بیدار جامعه اگرچه بتدریج پذیرای دانشجویان شدهاند اما هنوز فعالیت علمی خود را عملاً آغاز نکردهاند. در واقع پس از نزدیک به15روز تعطیلی مجلس چهارم در شرایط رخوت کشور آماده ورود به شور دوم و بحث کلیات لایحه مذکور میگردد!
مجلس چهارم جلسه روز 22 فروردين ماه سال1372 آغاز کرده است: نايب رييس(دکتر حسن روحانی دبیر کنونی شورای عالی امنیت ملی): دستور را شروع کنيد.
منشي: گزارش شور دوم کميسيون شوراها و امور داخلي کشور در خصوص لايحه تغيير نام استان آذربايجانشرقي به مرکزيت تبريز به آذربايجانمياني و تاسيس استان آذربايجانشرقي به مرکزيت اردبيل مطرح است، مخبر محترم کميسيون گزارش را قرائت و بعد توضيح بفرمايند.
مخبر: گزارش از کميسيون شوراها و امور داخلي کشور به مجلس شوراي اسلامي: لايحه تغيير نام استان آذربايجانشرقي به مرکزيت تبريز به آذربايجانمياني(مرکزي) و تاسيس استان آذربايجانشرقي به مرکزيت اردبيل به شماره ترتيب چاپي (404) که جهت رسيدگي شور دوم به کميسيون شوراها و امور داخلي کشور به عنوان کميسيون اصلي ارجاع شده بود در جلسات متعدد و با حضور نمايندگان دولت و کارشناسان ذيربط و تعدادي از نمايندگان محترم مورد بحث و بررسي قرار گرفت و در جلسه مورخ 15/1/72 با اصلاحي در عنوان و متن و الحاق يک تبصره به تصويب رسيد. اينک گزارش شور دوم آن جهت تصويب به مجلس شوراي اسلامي تقديم ميگردد.
سيد محمود علوي (مخبر کميسيون شوراها و امور داخلي): ـ بسم الله الرحمن الرحيم. در شور دوم اين مصوبه با تغيير نام استان آذربايجانشرقي به مرکزيت اردبيل و استان آذربايجانمرکزي به مرکزيت تبريز به استان آذربايجانمياني به مرکزيت تبريز به تصويب رسيد که متن ماده واحده به اين شرح است که خدمت همکاران محترم قرائت ميشود: ماده واحده ـ «به دولت اجازه داده ميشود نسبت تغيير نام استان آذربايجانشرقي به آذربايجانمياني به مرکزيت تبريز و تاسيس استان آذربايجانشرقي به مرکزيت اردبيل در محدوده شهرستانهاي پارس آباد، بيله سوار، گرمي، اردبيل و مشکين شهر و خلخال اقدام نمايد.»
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
چنانچه مشاهده ميشود در بدو شروع جلسه نود و هشتم مجلس جهت شور دوم بررسي لايحه استان شدن اردبيل همه چيز حکايت از آن دارد که اردبيل مرکز استان آذربايجانشرقي خواهد شد و با توجه به تغييراتي که در لايحه داده شده است تبريز نيز مرکز استان آذربايجانمياني(بجاي مرکزي)خواهد گرديد.
نوبت به محمد باقر بهرامي نماینده شهر ترکنشین اسدآباد همدان، مخبر کميسيون امور اداري و استخدامي مجلس ميرسد. وي در خصوص عدم تصويب نام پيشنهادي استان سبلان از جانب دولت ميگويد: بحثهايي در کميسيون ما شد در رابطه با نام سبلان، نظر نمايندگان محترم دولت اين بود که طرحي هست که در اکثر استانها اين کار صورت بگيرد که کميسيون ما با بحثهايي که در داخل خودش داشت اين را به صلاح نديد و مثلاً استان آذربايجانشرقي که ما پيشنهاد داديم سبلان، استان همدان الوند و مسايل و ويژگيهاي جغرافياي هر استان که در کميسيون ما بحث شد به دلايلي که حالا ضرورت ندارد که من عرض کنم به نام سبلان تصويب نشد. و همان شور اول کميسيون شوراها و امور داخلي که استان جديد به مرکزيت اردبيل در شرق منطقه است بنام استان آذربايجانشرقی، استان آذربايجانغربي به مرکزيت اروميه بعنوان استان آذربايجانغربي و استان آذربايجانشرقي تبديل نام پيدا کند به آذربايجانمرکزي به مرکزيت تبريز. يعني تفاوتي که مصوبه کميسيون ما با کميسيون محترم شوراها دارد اين است که آذربايجانشرقي به مرکزيت اردبيل و آذربايجانغربي به مرکزيت اروميه (تفاوت در بحث سوم است) به آذربايجانمرکزي به مرکزيت تبريز است که کميسيون شوراها و امور داخلي آذربايجانمياني به مرکزيت تبريز گذاشته است.
(روزنامه رسمي- مذاکرات جلسه علني مجلس شوراي اسلامي- جلسه 98،شماره 14052،ص22)
بنابراين در ابتداي جلسه تنها تفاوتي که در لايحه شور اول با شور دوم به چشم ميخورد تبديل شدن لفظ مرکزي به مياني است و بس. اما بعد از يک سخنراني تاسفبار روند تصويب لايحه تاسیس استان جديد دگرگون ميشود!
* در حاشیه تجمع دانشگاهیان طوماری توسط شرکت کنندگان برای تبریک استان شدن اردبیل و همچنین محکومیت جریانهایی که موجب خروج رسمی اردبیل از نام آذربایجان شد امضا گردید. در محرم همان سال نیز گزینش این نام توسط شرکت کنندگان در هیاتهای عزاداری به انحاء مختلف تقبیح شد.
+
نوشته شده در یکشنبه پنجم آبان 1387ساعت 7:36 توسط R-E-Z-A .P
|
آذربایجان اؤز ایگید بالالارین اونودمایاجاق!
بوگون آذربایجانین ایگید اوغوللاریندان بیری تبریزده توپراغا تاپشیریلدی.
مهندس غلامرضا امانی ایکی قارداشی ایله بیرلیکده تبریزین یاغمورلو بیر گونونده، مارالان (بقائیه) قبریستانلیغیندا توپراغا باسدیریلدی.
مهندس امانینین تشییع جنازه مراسیمینده مینلر آذربایجانلی، آذربایجانین مختلف کند و شهرلریندهن حضور تاپمیشدیلار. بو مراسیمدهکی دؤرد ساحاتا یاخین یاغیش آلتیندا داوام تاپدی، آغالار حسن دمیرچی و هوشنگ جعفری هابئله مهندسین حیات یولداشی شعر اوخویوب، چیخیش ائتدیلر.
مینلر آذربایجانلینین بو تشییع جنازه مراسیمینده حضور تاپماسی بیر داها نیشان وئردی کی آذربایجان اؤز ایگید بالالارین هئچ زامان اونودماییب، اونودمایاجاق.
+
نوشته شده در شنبه چهارم آبان 1387ساعت 17:33 توسط R-E-Z-A .P
|
مهندس غلامرضا امانی به دیار باقی شتافت
مهندس غـلامرضا اماني فعـال سیاسی با سابقه آذربايجانی به همراه 2 برادر ديگر خود بر اثر سانحه
رانندگي جان باختند.
بر اساس اطلاعات اوليه، دو برادر وی در محل وقوع حادثه در جاده تبريزـ اهر در دم جان باختهاند و مهندس اماني نيز پس از انتقال به بيمارستان امام رضا(ع) تبريز تحت عمل جراحي قرار گرفته است كه متاسفانه براثر شدت جراحات وارده فوت کرده اند. مرگ وي از سوي مسؤولين بيمارستان امام تبريز تاييد شده است و هم اكنون جنازهی وي به سرد خانه بيمارستان منتقل شده است.
شایان ذکر است مهندس غلامرضا امانی فارغالتحصل دانشکدهی کشاورزی دانشگاه تبریز و از فعالین جوان و شناخته شده آذربایجان بود که نزدیک به پنج سال از حیات پربار خویش را به جرم مبارزات هویتطلبانه در زندان گذرانده بود.
+
نوشته شده در جمعه سوم آبان 1387ساعت 19:21 توسط R-E-Z-A .P
|
